Περπατούσα ώρες ατελείωτες
μέρες και νύχτες
με την ελπίδα
να έβλεπα
για μια ακόμα φορά
αυτήν τη λάμψη
στο πράσινο των ματιών σου.
Αυτήν τη λάμψη,
που μου έδωσε
ελπίδα,
δύναμη
και ζήλο,
να παλεύω
το ακατόρθωτο,
να διεκδικώ
το αδιανόητο.
Μα την άλλη στιγμή
εξαφανίστηκες.
Χάθηκε η μαγεία.
Έσβησαν τα πάντα
γύρω μου.
Δεν έβλεπα.
Δεν άκουγα.
Όλα νεκρά
στην άβυσσο
που ονομάζουν κόσμο.
Το πράσινο φως...
Έσβησε.
Προσπαθώντας
να γράψω
ό,τι έχει απομείνει
στις σκέψεις μου
ένιωσα το μολύβι
να βαραίνει,
το μυαλό
αδυνατεί
να σε περιγράψει.
Δεν έχουν ειπωθεί,
ακόμα, αυτές οι λέξεις.
Η ανθρώπινη γλώσσα
είναι φτωχή
για να σε περιγράψει.
Και αυτή η λάμψη
χάθηκε
στον ορίζοντα.
Μα δε θα σταματήσω.
Κι ας ταξιδέψω
σε μέρη
άγνωστα.
Το θησαυρό
της καρδιάς μου
έχω σκοπό
να κατακτήσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου