Μέσα σε ένα σπίτι
ακούγονται κραυγές.
Κραυγές
αγανάκτησης και θυμού,
βγήκαν
απερίσκεπτα και βίαια
από την ψυχή της
την αθώα.
Έκπληκτος και
σαστισμένος,
να αντιδράσω
ήμουν ανίκανος,
ζήτησε να φύγω.
Έβρεχε το βράδυ
εκείνο.
Έψαχνα μια
αγκαλιά παρηγοριάς,
μια φωλιά αγάπης,
σαν εκείνα τα
περιστέρια που είχαν ξαποστάσει.
Έξω νεροποντή,
μέσα βιβλική
καταστροφή.
Ο ζητιάνος μάζευε
πραγμάτια,
η ψυχή απομεινάρια.
Τι είχε να χάσει;
Με το κεφάλι
ψηλά προχώρησε,
μια αλλιώτικη
ζωή αναζητούσε.
Σαν σταμάτησε
η βροχή,
πήρα την απόφαση
μπροστά να πάω.
Τον κόσμο ανάποδα
θα γυρίσω
τη Δουλτσινέα
της ψυχής μου να βρω
στην
άλλη άκρη του τόξου του ουράνιου να
ζήσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου