Ουρανός γεμάτος αστέρια

Κάθε μέρα περιμένω να πέσει η νύχτα,

να ντυθεί με τα καλά της και να με μαγέψει.

Ανυπόμονος περιμένω να γεμίσει ο ουρανός αστέρια,

να χαθώ μέσα στο μαγευτικό θέαμα.

Κάθε νύχτα έχω ένα παράξενο συναίσθημα,

να νιώθω την ύπαρξή σου ζωγραφισμένη εκεί ψηλά.

Σα λάμπει ο ουρανός,

η φύση ζηλεύει τη ομορφιά που σου ΄δωσε.

Σα συννεφιάσει,

χαμένη στις σκέψεις σου ζητάς διέξοδο.

Σα βρέξει,

με δάκρυα στα μάτια αναζητάς το γιατί.

Σα χιονίσει,

μια ζεστή αγκαλιά ζητάς να σε παρηγορήσει.

Μα δεν με νοιάζει εμένα ο καιρός.

Συννεφιάσει,βρέξει,χιονίσει,

εγώ θα περιμένω να λάμψεις και να μαγέψεις.

Γιατί στα μάτια μου θα ΄σαι

ένας ουρανός γεμάτος αστέρια.  

Αναζητώντας τη Δουλτσινέα

Μέσα σε ένα σπίτι ακούγονται κραυγές.

Κραυγές αγανάκτησης και θυμού,

βγήκαν απερίσκεπτα και βίαια

από την ψυχή της την αθώα.

Έκπληκτος και σαστισμένος,

να αντιδράσω ήμουν ανίκανος,

ζήτησε να φύγω.

Έβρεχε το βράδυ εκείνο.

Έψαχνα μια αγκαλιά παρηγοριάς,

μια φωλιά αγάπης,

σαν εκείνα τα περιστέρια που είχαν ξαποστάσει.

Έξω νεροποντή,

μέσα βιβλική καταστροφή.

Ο ζητιάνος μάζευε πραγμάτια,

η ψυχή απομεινάρια.

Τι είχε να χάσει;

Με το κεφάλι ψηλά προχώρησε,

μια αλλιώτικη ζωή αναζητούσε.

Σαν σταμάτησε η βροχή,

πήρα την απόφαση μπροστά να πάω.

Τον κόσμο ανάποδα θα γυρίσω

τη Δουλτσινέα της ψυχής μου να βρω

στην άλλη άκρη του τόξου του ουράνιου να ζήσω.