Η κόρη του Λαρίσου

Ήταν Σάββατο απόγευμα

το Πειληναίο λουσμένο από το ηλιοβασίλεμα

υποδεχόταν τη νύχτα

με ανοιχτά χέρια.

Εκεί, πάνω στη Δασκολόπετρα,

δύο μικρά και φοβισμένα περιστέρια

από τον Αγ. Μάρκο εξοστρακισμένα

αναζητούσαν ζεστασιά.

Σε λίγο, θνητοί και ουρανός,

θα Τον ανέστησαν.

Εκείνη τη στιγμή

σκέφτηκα εσένα.

Μπορούσαμε σαν και 'κείνα

δύο ξενιτεμένοι

να πετούσαμε μακριά

ελεύθεροι και ευτυχισμένοι

χαράζοντας δικό μας χάρτη

χωρίς σύνορα

λογοδοτώντας μόνο

στην Αγάπη και στον Έρωτα.

Μα δεν μπορούμε...

Εγώ

εγκλωβισμένος στην ρουτίνα

φίλος καλός με τη μιζέρια

με τα όνειρά μου διάσπαρτα

στης Ακαδημίας τα Προπύλαια.

Εσύ

με τον ήλιο να χαμογελά

στο πέρασμά σου

αχώριστη με την ευτυχία

στην αγκαλιά της κόρης του Λαρίσου.

Με ένα σου βλέμμα

θα σταμάταγε ο κόσμος

να κινείται.

Με ένα σου φιλί

θα έδινα χρώμα

στα όνειρά μου.

Με μια σου αγκαλιά

θα ζέσταινα

την καρδιά μου.

Μα όλα είναι ασυναρτησίες...

Αιχμαλώτισες

με τα δύο σου

παιδικά μάτια

ένα άλλο περιστέρι.

Κανένας

άνθρωπος και Θεός

δεν μπορεί

να αντισταθεί

στη λαμπερή σου αύρα.

Εκείνος τολμηρός

πήγε αρματωμένος

να κατακτήσει

τη πολυπόθητη

καρδιά σου.

Γιατί η ζωή

επιβραβεύει τους επίμονους

και τιμωρεί βάναυσα

τους δειλούς

και τους ψοφοδεείς.

Τραβήξατε μαζί

σε άλλα πελάγη

μακριά από έγνοιες.

Ίσως ποτέ

να μη σε ξαναδώ.

Αλλά δεν ανησυχώ.

Γιατί και οι δυο μας

γνωρίζουμε καλά

ότι αυτή τη στιγμή

κοιτάμε τον ίδιο ουρανό.